SAIS Review

W zastępstwie streszczenia, oto krótki fragment treści:

NAMIBIA’S INDEPENDENCE AND THE TRANSFORMATION OF AFRICA John A. Marcum Dla Afryki niepodległość Namibii oznacza zakończenie jednej epoki i początek innej. Namibia, niegdyś mandat Ligi Narodów klasy „C” w południowo-zachodniej Afryce i pierwsze afrykańskie terytorium, które stało się przedmiotem debaty ONZ na temat dekolonizacji, ostatecznie wyłoniła się z kolonialnego kokonu dopiero w 1990 roku. Ostatnia kolonia Afryki weszła do globalnej wspólnoty niepodległych państw w momencie, gdy ta wspólnota sama wyłania się z rozszczepiającej się dwubiegunowości zimnej wojny w bardziej złożony, policentryczny system państwowy. W przeciwieństwie do ponad pięćdziesięciu państw afrykańskich, które ją poprzedziły, niepodległość Namibii nie zostanie zachwiana ani zdeformowana przez dychotomiczne siły Zimnej Wojny. Chociaż zimnowojenna logika leżała u podstaw długotrwałego wsparcia wschodniego bloku dla nacjonalistycznej rebelii przeciwko rządom RPA, ostatecznie Namibia uzyskała niepodległość dzięki nadzorowanym przez ONZ wyborom, będącym częścią międzynarodowego porozumienia podpisanego przez oba supermocarstwa. W przeciwieństwie do doświadczeń sąsiedniej Angoli, która gościła powstańczych nacjonalistów z Organizacji Ludowej Afryki Południowo-Zachodniej (SWAPO) w Namibii od 1975 do 1989 roku, niepodległa Namibia nie jest skazana na spustoszenie przez zewnętrznie podsycaną wojnę domową. Co więcej, Namibijczyk John A. Marcum, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz, obecnie pełni funkcję dyrektora Programu Edukacji za Granicą Uniwersytetu Kalifornijskiego. Jest również autorem dwutomowego studium The Angolan Revolution (MIT Press, 1969, 1978), Education, Race and Social Change in South Africa (U.C. Press, 1982) oraz licznych antologii i artykułów w czasopismach poświęconych Afryce Południowej. 153 154 SAISREVIEW nacjonalistom zależy na tym, by bratobójczy konflikt i polityczny dogmatyzm nie zmarnowały ich młodego państwa, tak jak to miało miejsce w Angoli. W pewnym sensie kulminacyjne wydarzenie, zamykające erę afrykańskiej dekolonizacji, niepodległość Namibii służy również jako preludium do nowej, intensywnej fazy w centralnym dramacie politycznym południowej Afryki – walki o sprawiedliwość rasową w RPA. Biorąc pod uwagę znaczną białą mniejszość (około 80.000 z 1,5 miliona), pokojowe przejście Namibii do przynajmniej początkowo stabilnych rządów demokratycznych ułatwiło perspektywę politycznego porozumienia w sąsiedniej polityce, która przez dziesięciolecia narzucała Namibii swoje własne prawa apartheidu. Decyzje prezydenta państwa F.W. de Klerka o uwolnieniu Nelsona Mandeli i innych więźniów politycznych oraz o zaakceptowaniu zarówno konieczności, jak i ryzyka podjęcia próby wynegocjowania porozumienia politycznego z Afrykańskim Kongresem Narodowym (ANC) i innymi czarnymi grupami politycznymi były przynajmniej w niewielkim stopniu ułatwione dzięki uporządkowanemu i zdyscyplinowanemu sposobowi, w jaki odbyło się nadzorowane przez społeczność międzynarodową przejście Namibii do niepodległości. To, czego obawiali się niektórzy – widmo białych uchodźców z radykalnego marksistowskiego reżimu, przelewających się przez rzekę Orange do północnego Przylądka – nie urzeczywistniło się. Na swój własny sposób Namibia dodała do przykładu Zimbabwe kolejny przykład rasowej adaptacji do nowego porządku politycznego. Kiedy przywódcy polityczni RPA w końcu stanęli w obliczu negatywnego rachunku kosztów i korzyści wynikających z kontynuowania rządów siłą, powstanie państwowości Namibii było tylko jednym z wielu niesamowitych wydarzeń politycznych, które miały miejsce na całym świecie. Od Berlina po Wilno, od Santiago po Seul, od Ulaanbaatar po Pretorię, rządy zmagały się z imperatywami transformacji – politycznej, ekonomicznej i technologicznej. Aby docenić znaczenie niepodległości Namibii, należy zatem zbadać nie tylko szczególną i porównawczą genezę historyczną tego kraju, ale także globalną transformację, w której wydarzenie to się mieści i do której wniesie swój własny, szczególny wkład. Kontekst niepodległości Historia protestów politycznych i nacjonalizmu w Namibii od czasów drugiej wojny światowej stanowi tło dla jej przyszłych perspektyw. W 1946 r. zachodni misjonarz i uczeń Gandhiego, wielebny Michael Scott, dostarczył Organizacji Narodów Zjednoczonych pierwszą polityczną petycję południowo-zachodniego Afrykańczyka. Pochodziła ona od wodza plemiennego Herero, Hosea Kutako, który publicznie zwiastował wyjazd Scotta do Nowego Jorku uroczystą modlitwą: „O’Lord, pomóż nam, którzy się włóczymy. Pomóż nam, którzy znaleźliśmy się w Afryce i nie mamy mieszkania…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *