Muggenbeten 101

Als een mug je bijt, gebeuren er een paar dingen. Om te beginnen gebruikt de mug haar (alle muggen die bijten zijn vrouwtjes) voedingsstylets om je huid te doorboren. De stylet bestaat uit een paar maxillae en een paar mandibles. Zodra ze door je huid heen breekt, gaat de mug snel op zoek naar een bloedvat, en begint dan met het bloedzuigen. Muggen kunnen je bloed met zo’n kracht opzuigen dat kleine bloedvaatjes instorten of scheuren. Terwijl je bloed uit je lichaam wordt gepompt, pompt de mug speeksel naar binnen.
Dit speeksel werkt als een antistollingsmiddel, dat voorkomt dat je bloed op de plaats van de prik stolt. Hierdoor kan de mug zich snel voeden, waardoor ze een betere kans heeft om er met uw bloed vandoor te gaan voordat u het merkt en haar op uw arm spettert. Dit speeksel is precies de reden waarom muggenbeten jeuken – je hebt er een allergische reactie op, wat resulteert in de veelbetekenende bult en jeuk die geassocieerd wordt met muggenbeten.

De wetenschap achter wat muggenbeten doet jeuken

Het speeksel van de mug stroomt je lichaam binnen door een buis (de hypopharynx), terwijl een andere buis (het labrum) wordt gebruikt om je bloed omhoog te pompen naar de wachtende mug. Het speeksel bevat enzymen en eiwitten die het natuurlijke stollingssysteem van uw lichaam omzeilen. Deze antistollingsmiddelen veroorzaken – samen met nog 19 andere enzymen en eiwitten – direct de allergische reactie in uw lichaam.
Het immuunsysteem van uw lichaam reageert op deze allergenen door histamines af te geven. Sommige wetenschappers geloven dat uw allereerste muggenbeet deze allergenen in uw lichaam heeft gebracht en u gevoelig heeft gemaakt voor de bestanddelen van het speeksel. Deze overgevoeligheid is er verantwoordelijk voor dat uw lichaam immunoglobulinen naar de muggenbeet stuurt. Immunoglobulinen breken het bindweefsel en de mestcellen af, die de histamines afgeven die u jeuk bezorgen. Mestcellen helpen bij de genezing van wonden en de verdediging tegen ziekteverwekkers, maar ze spelen ook een grote rol bij allergische reacties en ontstekingen. De histamines die ze vrijgeven worden meestal bestreden met antihistaminica, die de jeuk doen stoppen.
Nieuw onderzoek wijst op een gecompliceerdere reactie van het lichaam die een “histamine-onafhankelijke perifere route” omvat. Hierbij zijn ook mestcellen betrokken, maar de theorie is dat er andere stoffen dan histamines vrijkomen, die er vervolgens voor zorgen dat neuronen in de periferie een signaal afgeven aan het centrale zenuwstelsel (CZS). Het CZS interpreteert deze signalen en stuurt ze naar de hersenen, die je laten weten dat de beet jeukt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *